จากร้อยไล่ลงมาถึงศูนย์ // เคยมั้ย - เริ่มต้นใหม่กับชีวิตใหม่ๆ ....

เมื่อก่อนนนี้โตมาพร้อมกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เพรียบพร้อม
ถ้าเต็มร้อย เรามีก็ 90 แล้วล่ะ
ทุกอย่างประเคนถึงที่ ... ทุกอย่างจริงๆ

แต่ตอนนี้ล่ะ ?

เต็มร้อย เรามีถึง10รึป่าว ?
ไม่เคยคิดว่าจะต้องกู้เงิน ไม่้เคยคิดว่าจะขอทุนเรียน
ไม่้เคยคิดว่าบ้านจะขาดสภาพคล่ิิองถึงขั้นเราแทบบ้า

อยากจะร้องไห้ .. อยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ซักอย่าง
อยากจะกลับไปทำอะไรเหมือนเมื่อก่อนนี้ก็ละอายใจตัวเอง ทำใจไมไ่ด้
อยากได้ทุกอย่าง แต่มันไม่มีอะไรไปแลกให้มันได้

ผลก็คือ "อด" และ "ทน"

ทำไมเรื่องบ้าๆพวกนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเราเนี่ย
ประหยัดทุกอย่าง ประหยัดทุกทาง ทนทุกอย่างเท่าที่ทำได้
แต่ตอนนีี้เรากำลังจะบ้า !!!

ดีใจที่ตอนนี้พี่ทัชห่างหายไปจากชีวิตเรา ดีใจมากๆ

เสียใจที่ไอ้คนที่เราเคยรักมันเมื่อนานมากๆๆๆมานานแล้ว มันต้องกลับมาวนเวียนอีก
มึงจะกลับมาทำไม ??? ทุกอย่างที่เราเป็นตอนนี้มันมีความสุขแล้วนะ มึงจะมาทำไม ????
ไอ้บ้าเอ้ยย ไม่น่าเลย กุก่ะมึงไม่น่าคุยกันเลย ไอ้เพื่อนเวน ..... อย่ามาทำให้กุรุสึกก่ะมึงเหมือนเมื่อก่อนได้มั้ย

ถึงไอ้คนหน้าด้าน ... เราบอกอยู่เสมอว่าไม่มีเงิน บอกจะคืนๆๆๆ ขอเลขบัญชีไป10ครั้ง
ขะจัดการให้พรุ่งนี้นะ ๆ ๆ ..... พรุ่งนี้มึงมาเป็นชาติแล้วสิไอ้ตามใจฉัน
ไปตายซะไป๊ !!

ตอนนี้เหมือนน้ำหนักจะขึ้นเพราะว่าเมนส์จะมา
เมนส์มาก็ดีแล้ว แต่ก็เครียดเพราะฮอร์โมนที่มันขึ้นๆลงๆ หงุดหงิดตัวเอง
โวยวายทุกสิ่งทุกอย่าง ขัดใจไมไ่ด้เลย .. เพราะไอ้ช่วงบ้าๆนี่ ทำให้เราต้องทะเลาะกัน
บ้ามั้ย ???

ตอนนี้เราก่ะหมีย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบเ้ป็นเรื่องเป็นราวแล้วล่ะ
ย้ายหอใหม่ ใหญ่กว่าเดิม ทุกอย่างมีครบ ครบสุดๆ
ยกเว้นสาย cable tv ที่ยังยืมเจ้าของหออยู่ เพราะไอ้สายที่เราซื้อมามันเฮงซวย
ว่างๆจะไปเผาร้านแม่ง ... ไอ้นรก

ปิดเทอมที่ผ่านมา
เราก่ะหมีทะเลาะกันทุกสุดสัปดาห์ คุณชายมี partyทุกอาทิตย์
อ้างตลอด พี่นู่นนี่จะพาไปเลี้ยงนั่นนี่ .. เอออยากไปก็ไป
แต่เปิดเทอม ไม่ต้องคิดไม่ต้องฝัน ถ้าจะไปก็ไปนอนที่อื่น ห้องไม่ต้องเข้า

ปีนี้เราเป็นพี่ปีสองแล้ว
มีน้องก่ะเค้าซักที .... แอบเซ็งนะ อยากจะเป็นพี่ใจร้าย แต่หน้าตาเสือกใจดี
และ friendly เกินไปหน่อย เลยมีรุ่นพี่มาบอกให้เราเป็นพี่สวัส พี่สาวใจดี
อารมเป็นนางฟ้าเจอร์ .. ห่าเหอะั
กุอยากเป็นพี่ระัเบียบ กุไม่ได้เปนคนใจดีอะไรเลยด้วยซ้ำ ดุจะตาย
แต่หน้าและเสียงมันไม่ให้ !!

จากร้อยไล่ลงมาถึงศูนย์ // เคยมั้ย

เพิ่งจะรุตัวเหมือนกัน ว่าเป็นคนที่เปรี้ยวมากพอสมควร ....
ไม่แคร์ใครอีกต่างหาก หน้าก็แรง ดูเป็นด็กเที่ยวสุดๆ .... อย่ามองคนแต่ภายนอก
จะ20 แล้ว ใครจะไปเชื่อว่าไม่เคยเที่ยว ... เออ กุไม่เคย จะทำไม ??

เมื่ออาทิตย์ก่อน วันที่20กว่าๆไปร้านแว่นมา เพราะสงสัยเรื่องสายตาตัวเอง
อยากใส่ contact เพราะว่าเป็นคนขี้ลืมสุดๆ รุอยู่แล้วว่าสายตาเราไม่มี contact ธรรมดา
ต้องสั่งตัดเท่านั้น ... อันนั้นทราบดี

ขอย้อนความหน่อย
เมื่อวันที่ 21/05/008 ไปตัดแว่นที่ร้านประจำ กว่าจะได้เลนส์ที่ทำให้เราเป็นคนได้ก็นานโข
ปลายๆปีมั้ง ทำแว่นหายเพราะใส่ไว้ในเสื้อแล้วไปซ้อมแสตน หายไม่รุเรื่อง
จะกลับมาทำใหม่ที่บ้านก็ไม่มีเวลาแล้ว เพราะว่าต้องอ่านหนังสือสอบ เลยตัดใหม่ที่ศรีราชา
โรบินสันร้านอะไรก็ ...... หมด3500

จำได้ว่าพนักงานถามเราไม่กี่คำถาม เปลี่ยนเลนส์ให้เราไม่กี่อัน แล้วคำถามนึงที่เราจำได้แม่น
"น้องอดนอนมาใช่มั้ย" อื้ม ... อ่านหนังสือสอบ นอนเต็มอิ่มก็แดก F สิ

ใส่แว่นอันนั้นมาเกือบๆปี ... จนวันนั้น
21/05/09 วันที่เราไปที่ร้านแว่นอีกที ที่ร้านเอาแว่นเราไปวัดเลนส์
เค้าถึงขั้น shock ทำไมมีค่าสายตาแค่นี้ล่ะ ? เค้าใส่มาให้เธอแค่ +25
แต่สายตาเธอมัน +ร้อยกว่านะ

เท่านั้นแหละ ... งานเข้าแล้วกุ (แต่แว่นนั้นใส่แล้วสบ่ายตามากนะ)
ผลปรากฏค่าสายตากุออกมา ทุกอย่างเพิ่มมาเท่านึง
สาหัสที่ข้างขวา สาหัสมากๆ ... อยากจะร้องไห้ตาย

ไม่มีเลนส์อันไหนใส่แล้วดีซักอัน ... จับคู่นู้นนี้แล้วไม่ได้มีความดีเลย
อยากจะบ้า
เลยเอามือลองปิดตาแต่ละข้างดู ข้างซ้ายปิดแล้วมองขวาเบลอๆนิดหน่อยแต่ก็มองเห็น
ปิดข้างขวา มองข้างซ้าย โอ๊ว ... ใสแจ๋วจริงเชียว
พอเปิดตาสองข้าง ....

มองไม่เห็น

ที่ร้านบอกประมาณว่า ตาแต่ละข้างมัน ok นะ
แต่แค่ว่า มันไม่สามารถทำงานร่้วมกันได้ มันเป็นความผิดปรกติของกล้ามเนื้อตาตั้งแต่เกิด
....
จำได้ว่าใส่แว่นครั้งแรกตอนป.4 เพราะปวดหัวมาก แต่ไม่ยอมใส่ต่อเพราะว่าใส่แล้วแก่
ไม่สวย ไม่ชอบ
มาใส่จริงๆจังๆก็ตอนมอปลาย เพราะรุตัวแล้วว่าสายตาเรามีปัญหา

....

เค้าบอกว่า ไอ้ปัญหาเนี้ย ที่เมื่อก่อนไม่เป็นไรก็เพราะว่าเรายังเด็ก เรายังมีกำลังที่จะเพ่งได้อยู่
เลยไม่เป็นอะไร แต่พอแก่ตัวเข้าสายตาเรามันไม่ไหว กล้ามเนื้อตาเ้รามันไม่มีแรง ...
ให้มันได้แบบนี้สิ ....

มีทางเดียวตอนนี้ที่จะรักษาก็คือต้องไปหาหมอ ....
หมอรักษาเรื่องตาดีๆที่แม่รุจักก็เปิดแึค่เช้าวันอาทิตย์เท่านั้น
ปัญหามันอยู่ที่เรา เรามีเรียนวันอาทิตย์ เรียนฝรั่งเศส ขาดไม่ได้ ขาดแล้วโง่เลย
พยายามจะหาช้อมูลหมอที่เก่งๆดีเรื่องตานะ (ไม่เอาที่ีรักษาต้อไรเทือกนั้นนะ)
รุคือว่ามันมีที่ศิริราช ที่ดีๆเลยอ่ะ ....

แต่มันเป็นที่ศิริราช โรงพยาบาลที่ไม่มีความแน่นอน
เราไม่ได้อยู่กทม เราอยู่ศรีราชา ค่ารถไปกลับ กทม มหาลัย มันไม่ใช่น้อยๆนะ
จะไปทำเรื่องแต่ละที ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่ว่ารายรับได้เท่าเดิม
ให้มันได้แบบนี้สิ เรื่องเงินก็เป็นปัญหา เรื่องสุขภาพก็ทิ้งไม่ได้
ยิ่งเกิดกับดวงตา ตาที่เรามีมาคู่เดียวตั้งแต่เกิด ตาที่ใชเป็นทุกอย่าง
ทั้งทำงาน ทั้งเรียน สารพัดจะใช้ .... ถ้าตาเราเป็นอะไรขึ้นมา

ชีวิตก็คงเหมือนพังอ่ะ

ตอนนี้แว่นแก้ขัดก็คือ แว่นอันเดิมแต่เปลี่ยนเลนส์ใหม่
เลนส์อันเก่าใครๆใส่แล้วก็บอกว่าชิวๆ พอเลนส์อันใหม่ใครใส่แล้วบอกว่าไม่เป็นไร
มึงต้องไปหาหมอก่ะกุแล้วล่ะ ....

เลนส์ความหนาสองข้างต่างกันเป็นเ cm. ข้างซ้ายไม่เท่าไร
ข้างขวาเป็นเลนส์ซ้อนสองชั้น หนามาก ใส่แทบไม่ได้เลย ปวดหัวสุดๆ
ตอนนี่ทำได้แค่เพียงพยายามหยิบมันมาใส่เวลาเล่นคอมและเวลาอ่านหนังสือ
แต่ก็พยายามอยู่หน้าคอมให้มันน้อยๆลงและนอนให้ไวขึ้น
เพราะว่าจะได้รักษาสายตาและประหยัดค่าไฟ ... ถือว่าคุ้ม2ต่อ

ที่ร้่านแว่นบอกมา ใส่แว่นอันนี้แรกๆจะมึนๆปวดหัวหน่อยนะ แต่ต้องอดทนหน่อย
ใส่ๆถอดๆมันซัีกพักนึงนะั ... อื้ม มันคงไม่ต่างก่ะแว่นอันที่แล้วซักเท่าไร
ที่ใส่แล้วเดินไม่ได้เพราะแกนโลกมันเอียง

แต่แว่นเราคราวนี้แกนโลกมันไม่ได้เอียงหรอก แต่โลกมันทรุดเลย
วันนั้นใส่แว่นเดินต๊อกแต๊กๆอยู่ในห้องจะไปเข้าห้องน้ำ อยู่ดีๆก็ทรุดฮวบลงไปเลย
หมีวิ่งเ้ข้ามาถามว่าอ้วนเป็นอะไร ?

ไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดหัวมากๆ มึนไปหมดแล้ว ....
อาการมันเป็นแค่นีร้เอง ไม่เป็นอะไรมาก แต่สาหัสทรมานสุดๆ ...

โรคกล้ามเนื้อตาอะไรซักอย่างที่เราเป็นเนี่ย น้อยมากที่จะเกิดขึ้น
แต่มันเสือกมาเกิดก่ะเรา ... และอีกไม่นานมันต้องเป็นที่ไอ้หนุ่มน้องเราแน่ๆ
เพราะมันเริ่มบ่นๆปวดกระบอกตาแล้ว เล่นคอมมาตั้งแต่เด็ก นั่งนานกันเป็นวัน

พ่อ ก่ะพี่อีก2คนสายตาดีเยี่ยม
เราก่ะแม่ ไม่ได้ดีเลย แล้วนังหนุ่มมันคงเป็นรายต่อไปที่ได้รับยีนส์ด้อยอันนี้และกำลังแสดงตัว

มันไม่ค่อยแฟร์เลยเนอะ
เกิดมาก็ไม่มีอะไรดีอยู่แล้ว ยังจะเสืิอกมีความผิดปรกติตั้งแ่ต่เกิดแถมมาเป็นอุปสรรคชีวิตกุอีก
จะเป็นหลีดก็เป็นไม่ได้ เพราะสายตาเอียงจัดๆตั้งการ์ดไม่ตรง ถอดแว่นซ้อมก็มึนหัว
ให้มันได้แบบนี้สิ

วันไหนถ้าจะอ่านหนังสือสอบ คงต้องเอาแว่นผูกคอไว้ ถ้าหายก็แดก F แน่ๆ
แต่ตอนนี้นั่งเล่นคอมเนี่ย ก็ไม่ได่้ใส่แว่นหรอก
แว่นอยู่บนบ้าน อีกอย่างถ้าใส่มันเล่นมาตลอด เราคงเขียนไดยาวยืดไร้สาระแบบนี้ไม่ได้หรอก
...

สงสารชีวิตตัวเองว่ะ
อยากจะีร้องไห้ก็ร้องไห้ก็ร้องไม่ออก
เพราะเสือกเป็นคนมีเหตุผลในตัวเองและในสันดานของตัวเอง
แต่ไม่มีเหตุผลก่ะคนอื่น (ให้มันได้แบบนี้สิ)

ในหัวมันคิดนะ " มึงจะร้องไห้ไปทำไม เรื่องแค่นี้เองนะ "
ถ้าตอบความคิดได้ เราคงจะตอบไปว่า " เรื่องแค่นี้ของมึง แต่เรื่องใหญ่ของกุนิ "
มันก็คงเถียงออกมาอีกอ่ะแหละว่า " คนทีเค้าตาบอด เค้ายังอยู่ได้ ยังไม่บ้าไม่เพี้ยนเหมือนมึงเลยนะ "
" อ้าว ไอ้ห่า ... กุเคยดีๆมาตลอด อยู่ดีๆกุจะมองไม่เหนอยู่แล้วมันเหมือนกันหรอ "
" อ่าว แล้วคนที่เค้าประสบอุบัติเหตุจนต้องตาบอดแล้วเค้ายังยู่ได้ มันไม่เหมือนมึงหรอ ?? "

ในหัวมันเถียงแบบนี้ เราก็ต้่องยอมรับมันอ่ะ เถียงมันไม่ออกจริงๆ
แต่สิ่งที่เราอยากจะให้มันออกไปตอนนี้ก็คือ " น้ำตา "

มันอึดอัด มันเครียด มันหงุดหงิดนะ มึงเข้าใจกุมั่งสิวะไอ้ความคิด
ความคิดแม่งไม่เคยเข้าใจกุเลย ดีแต่ขัดในความเป็นตัวของตัวเรา ขัดกุจิง ขัดกุจัง
ไปตายซะไป๊ !!

จะให้อะไรไปตาย ?
ความคิด หรือ ตัวกุ ?

ถ้าความคิดตาย ก็เท่ากับว่า ก็จะไม่เหลือความคิดในตัวเราและไม่มีความเป็นตัวเราที่มันออกมาจากความคิด
ถ้าตัวกุตาย ก็เท่ากับว่า จบกันทีกับชีวิตของนางสาวรุ่งรัตน์ นิสิตเกษตร 5120****

ทำไงดีล่ะ ?
ให้มันอยู่ด้วยกันทั้งคู่ มันก็จะไม่มีึความพอดี ไม่มีึความ balance ในตัวเองเลยซักนิด
มีแต่คนบอกว่าในตัวเราหลายๆอย่างมันขัดกันเองนะ

ไม่ต้องบอกกุหรอก กุก้อรุตัวแหละ หงุดหงิดเหมือนกันนะเนี่ย !!!
เลิกขัดซักทีเหอะ !!

คืนนี้ขอให้ตอนอาบน้ำ ขอให้น้ำตามันไหลออกมาพร้อมกับสายน้ำที่รดใส่หน้าเรา
อย่างน้อย ความคิดมันจะได้ไม่รุว่าเรากำลังร้องไห้
แต่ให้ความรุสึกมันร้องออกมาแทนว่าเราอึดอัดและทรมานขนาดไหนกับสิ่งที่เราเป็นในวันนี้

ไม่อยากตอบคำถามอะไรมากมาย ไม่อยากจะคุยก่ะใครเลยด้วยซ้ำ (ตัวเรา)
แต่ความคิด เราอยากคุยก่ะหมีนะ เมื่อกี๊หมีโทรมา เราบอกไปว่าเราไว้ค่่อยคุยกันนะ เค้าเครียด (แต่อยากคุย)
อยากคุยก่ะใครซักคน คนที่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราเจอโดยที่เราไม่ต้องไปนั่งเล่า
นั่งเริ่มใหม่ นั่งเิดินยืนนอนรุจักกันใหม่ กุไม่อยาก
อยากใ้ห้มันมีซักคนที่รุจักและเข้าใจเราและความคิดของเราดีๆ มันจะมีมั้ย ???
หรือหาอะไรซักอย่างหรือซักคนหรืออะไรก็ได้ช่วยมาเอาเราหรือไอ้ความคิดออกไปที

เหมือนคนบ้ามั้ย ?
ถ้าคิดว่าไม่เหมือน ก็แปลว่า คุณอ่ะไม่ปรกติแล้วล่ะ
เพราะเรารุตัวแล้วล่ะว่าเราไม่ปรกติ โดยเฉพาะสุขภาพจิตเรา

อยากจะไปหาจิตแพทย์นะ .... แต่ไม่รุว่าหมอจะเข้าใจเรามั้ย
หมอจะเคยเจอ case แบบที่ทะเลาะกับตัวเองมั้ย
เราไม่อยากไปนั่งเล่าอาการให้หมอฟัง ถ้าต้องเล่า เราคงจะ print หน้านี้ให้หมออ่านดีกว่า
เห็นด้วยมั้ย ?

เราว่ามันค่อนข้างชัดเจนนะ ว่าเราผิดปรกติน่ะ

ทำไมอะไีรหลายๆอย่างที่มันเลวร้ายต้องประดังเข้ามาหาเราในเวลานี้
เวลาที่เราไม่สามารถแม้จะยืนขึ้นสู้ แม้อยากจะสู้แทบขาดใจ
เราไม่อยากแพ้ ... ไม่อยากให้ปัญหาพวกนีี้มันมารุมทำร้ายเราแต่เพียงฝ่ายเดียว
เราควรทำไงดีอ่ะ ??

สาเหตุมันเกิดจากอะไร ??

ตัวเรา ??
การเมือง ??
สายตา ??
เงิน ??
สภาพจิตใจ ??

anything else ?? that related

ขอให้คืนนี้เรานอนหลับฝันดี
และขอให้ตื่นขึ้นมาเจอกับาสิ่งดีๆในตอนเช้า และลืมเรื่องราวเฮงซวยที่เราต้องมาทะเลาะกับตัวเองในวันนี้
และก็ลืมความรุสึกบัดซบพวกนี้ไปด้วยเหอะ

สาธุ .....

Posted on Fri 5 Jun 2009 0:50